Współczesna opieka paliatywna stoi obecnie na tak wysokim poziomie, że wizja ludzi umierających w potwornym bólu i bezskutecznie błagających o pomoc, należy raczej do świata hollywoodzkiej fikcji niż rzeczywistości. Nasuwa się więc pytanie: skoro wspomagane samobójstwo nie służy uśmierzaniu niewyobrażalnego cierpienia, to co tak naprawdę kryje się za postulatami jego zwolenników?
Orędownicy tego rozwiązania, jak liderzy ACLU (American Civil Liberties Union) – organizacji broniącej praw człowieka – twierdzą, że nadrzędnym celem jest zachowanie autonomii jednostki. Jednakże w kontekście innych ważnych problemów argument ten nie brzmi przekonująco.
Tutaj w grę bezpośrednio wchodzi tzw. kontrola populacji., poprzez stosowanie selekcji ludzi uznawanych za niepotrzebnych (kłopotliwych, kosztownych). Historycznie rzecz biorąc, realizowanie takiego celu ma wyjątkowo ponurą kartę. Od dawna w wielu społeczeństwach elity rządzące wykazują zainteresowanie selekcją populacji, czyli promowaniem lub ilościowym ograniczaniem określonych grup ludności.
Najsilniejszy impuls dla globalnego stosowania zasad eugeniki dali Rockefellerowie. To oni byli głównymi sponsorami organizacji Planned Parenthood oraz aborcji. Dziś wspierają tzw. wspomagane samobójstwo – chociaż niekoniecznie poprzez bezpośrednie wypisywanie czeków. Korzystają raczej z mechanizmów finansowania typu brudne pieniądze, które pozwalają przekazywać środki w sposób uniemożliwiający powiązanie darczyńcy z konkretną wpłatą.
Nie wszyscy zwolennicy wspomaganego samobójstwa działają tak dyskretnie. Znany multimiliarder, George Soros, do nich nie należy. Za pośrednictwem swojej fundacji – Open Society Foundations – hojnie wspiera organizacje Compassion & Choices oraz Death with Dignity, dwa największe w USA podmioty promujące wspomagane samobójstwo.
Od dawna wiadomo, że Soros jest także gorącym orędownikiem aborcji. W jego optyce selekcja populacji jest konieczna zarówno na początku, jak i u kresu ludzkiego życia.
To, co skłoniło Sorosa do zaangażowania się w krucjatę na rzecz wspomaganego samobójstwa, jest dość interesujące. Nie chodziło o kwestię polityki publicznej – sprawa dotyczyła jego najbliższego otoczenia. Jego matka odebrała sobie życie. Przewidując nadejście swojego fatalnego dnia wstąpiła do Hemlock Society – pierwszej, dużej organizacji promującej prawo do śmierci.
W 1994 roku George Soros otwarcie o tym opowiedział: - Zapytałem ją, czy potrzebuje mojej pomocy; zaoferowałem ją. Jakie to życzliwe z jego strony. Przyznał jednak: - Nie byłem tym szczególnie zachwycony. Pomimo to stwierdził: - Pomógłbym jej, ponieważ czułem, że jestem jej to winien. To taki pełen poczucia obowiązku syn, zawsze gotowy wyciągnąć pomocną dłoń.
Jeśli chodzi o ojca, George Soros wyznał, że był rozczarowany, iż ten nie odebrał sobie życia, gdy zmagał się z chorobą nowotworową.
Organizacja Hemlock Society, do której należała matka Sorosa, została założona w 1980 roku przez Dereka Humphreya. Stało się to pięć lat po tym, jak jego pierwsza żona celowo przedawkowała leki.
Jego druga żona, współzałożycielka Hemlock Society, rozwiodła się z nim w 1989 roku, a dwa lata później zdecydowała się odebrać sobie życie.
Samobójstwo zdawało się nieustannie towarzyszyć Humphreyowi, ale z jakiegoś powodu jego trzecia żona nie zdecydowała się na taki krok.
W 2007 roku Hemlock Society połączyło się z federacją Compassion in Dying, tworząc organizację Compassion & Choices – głównego orędownika wspomaganego samobójstwa. Organizacja ta w dużej mierze jest finansowana przez Sorosa, podobnie jak inna czołowa instytucja tego typu – Death with Dignity.
Nie jest prawdą, że podmioty te są organizacjami działającymi na rzecz osób z niepełnosprawnościami. To grupy promujące prawo do śmierci, które specjalizują się w lobbowaniu na rzecz przepisów umożliwiających „pomoc w umieraniu”.
Są przy tym dość inkluzywne – dbają o to, aby jak twierdzą, osoby niepełnosprawne również mogły korzystać z ich usług. Jednak organizacje broniące praw osób niepełnosprawnych nie życzą sobie takiej pomocy. Co więcej, sprzeciwiają się wspomaganemu samobójstwu. Trudno się temu dziwić. Elity rządzące często mają własną wizję tego, jak powinno wyglądać idealne społeczeństwo. Będą kontynuować dążenia do selekcji populacji, chyba że społeczeństwo się obudzi i przejrzy ich grę.
Więcej informacji nt. działań Komisji ds. Niepełnoprawnych ONZ TUTAJ
Źródło: Life News , wg. art. Billa Donohue prezesa Catholic League for Religious and Civil Rights, oprac. własne – 12 listopada 2026 r.














Deutsch (Deutschland)
Українська (Україна)
Русский (Россия)
Polski (PL)
English (United Kingdom)
