W USA na skutek aborcji ginie ok. 67% poczętych dzieci z zespołem Downa, w Wielkiej Brytanii ok. 87%

W marcu 2022 roku raport republikańskiego zespołu Wspólnego Komitetu Ekonomicznego Kongresu USA oszacował skutki społeczne aborcji dzieci z zespołem Downa w wyniku rozszerzenia nieinwazyjnych badań prenatalnych (NIPT).

Badania te (nie zawsze jednoznaczne) mogą potencjalnie wykryć te problemy zdrowotne u poczętych dzieci. Według raportu, któremu przewodniczył republikański senator stanu Utah – Mike Lee – stosowanie tych badań jako narzędzia przesiewowego przyczyniło się do uśmiercenia w Stanach Zjednoczonych ok. 67% dzieci prenatalnie zdiagnozowanych jako nosicieli Trisomii 21 (zespołu Downa).

Sytuacja ta jest jeszcze gorsza w innych krajach. Dane opublikowane przez Narodową Służbę Zdrowia (NHS) wykazały, że w 2021 roku w Wielkiej Brytanii, dokonano aborcji ok. 87,26% dzieci zdiagnozowanych prenatalnie z powodu podejrzenia o zespół Downa.

W poruszającym reportażu opublikowanym w CBS News prawie dziesięć lat temu reporterzy Julian Quinones i Arijeta Lajka udokumentowali, że w Islandii niemal powszechność przeprowadzania badań prenatalnych doprowadziła do niemal całkowitego wyeliminowania zespołu Downa wśród mieszkańców tego kraju.

Historia ta jest poruszająca zarówno w odniesieniu do chorych dzieci, u których wykryto taką wadę genetyczną, jak i dla ich rodzin, które taką diagnozę otrzymują. Stosowany fałszywy język w dużym stopniu maskuje stosowane okrucieństwo. Przecież nie chodzi o to, że takimi okrutnymi metodami wyeliminowano chorobę, ale niewinnych, cierpiących ludzi.

Przez pewien czas wydawało się, że postęp kulturowy odegra wiodącą rolę w ograniczeniu tendencji społeczeństwa do izolowania lub porzucania dzieci z chorobami genetycznymi. W latach 60. Eunice Kennedy Shriver zainicjowała Olimpiady Specjalne, aby umożliwić młodym, niepełnosprawnym ludziom rywalizację sportową na wszystkich poziomach społecznych. Towarzyszący temu rozgłos i lawina pozytywnych informacji o triumfach i koleżeństwie tych specyficznych sportowców były kluczowym czynnikiem rosnącego uznania dla ich godności i równości. W 1984 roku podczas uroczystej ceremonii prezydent Ronald Reagan wręczył pani Shriver Prezydencki Medal Wolności.

Pięć lat później na kanale ABC odbyła się premiera pierwszego serialu telewizyjnego, w którym główna postać miała zespół Downa, co spotkało się z ogromnym uznaniem zarówno publiczności, jak i krytyków. Z uwagi na znacznie mniejszą liczbę stacji telewizyjnych niż obecnie, program cieszył się szerokim zainteresowaniem. Był on emitowany od 1989 do 1993 roku i był pierwszym z wielu kolejnych programów, w których pojawiały się podobne postacie, którym przywracano ludzką godność po latach znęcania się nad nimi.

Tendencja ta jest kontynuowana dzięki znakomitym filmom, takim jak Sokół z masłem orzechowym, oraz współczesnym komikom, takim jak Shane Gillis, którego wujek ma zespół Downa i często opowiada jego historię w swoich programach.

Być może jeszcze ważniejsza była praca dr Briana Skotko, pracującego w Harvardzie i Massachusetts General Hospital, który poświęcił swoją karierę promowaniu dobrostanu dzieci z tymi schorzeniami oraz dokumentowaniu ich szczęścia i osiągnięć.

Kluczowa analiza wyników ankiety dr Skotko i współpracowników, opublikowana w 2011 roku w czasopiśmie American Journal of Medical Genetics, wykazała, że ​​wśród ankietowanych prawie 99% osób z zespołem Downa stwierdziło, że jest zadowolonych ze swojego życia, 97% lubiło siebie, a 96% lubiło swój wygląd. Prawie 99% osób z zespołem Downa wyrażało miłość do swoich rodzin, a 97% lubiło swoich braci i siostry. Badanie wykazało, że osoby z zespołem Downa bardzo chcą, aby ich rodzice i opinia publiczna o tym wiedzieli.

Jak napisali Skotko i jego współautorzy: Osoby z zespołem Downa zachęcały rodziców, aby kochali swoje dzieci z zespołem Downa, wspominając, że ich własne życie było dobre. Zachęcały również pracowników służby zdrowia do doceniania ich, podkreślając, że mają podobne nadzieje i marzenia jak osoby bez zespołu Downa. Ogólnie rzecz biorąc, zdecydowana większość ankietowanych osób z zespołem Downa twierdzi, że prowadzi szczęśliwe i satysfakcjonujące życie.

Wielu rodziców nie decyduje się na badania prenatalne w tym kierunku (NIPT). W USA co roku rodzą się tysiące dzieci z Trisomią 21, chociaż znacznie mniej niż można by się spodziewać, gdyby każde chore było dziecko chronione. Szacunki amerykańskich Centrów Kontroli i Prewencji Chorób z listopada 2024 r. wskazują, że w Stanach Zjednoczonych co roku rodzi się około 5700 dzieci z zespołem Downa.

Decyzja Sądu Najwyższego USA z 2022 r. obalająca przypadek Roe przeciwko Wade, przywróciła stanom i rządowi federalnemu możliwość stanowienia przepisów chroniących prawo do życia, w tym prawa do życia nienarodzonych dzieci z problemami zdrowotnymi w okresie prenatalnym. Pomimo tego obecnie wiele stanów w obowiązującym prawie dotyczącym aborcji nie uwzględnia zakazu uśmiercania prenatalnie chorych dzieci do 24 lub 26 tygodnia ciąży, nawet bez ograniczeń wiekowych.

Dla zapewnienia ochrony większej liczbie tych dzieci konieczne jest podjęcie wysiłków w celu wspierania rodzin jak najszybciej po zdiagnozowaniu choroby ich poczętego dziecka.

Przykładowym działaniem tego typu kieruje dr Robin Pierucci, adiunkt kliniczny w Katedrze Pediatrii i Medycyny Młodzieżowej na Western Michigan University. Jest ona neonatologiem, która po 25 latach zrezygnowała z pełnoetatowej praktyki i w ubiegłym roku rozpoczęła współpracę z organizacją non-profit Voice for the Voiceless w Arizonie, która zajmuje się poszukiwaniem sposobów na promowanie kompleksowego wsparcia dla matek w Ameryce.

Działania te doprowadziły do powstania organizacji Navigating Fetal Concerns (Sterowanie Obawami Dotyczącymi Płodu, którą kieruje dr Pierucci, starająca się docierać do rodziców, którzy otrzymali niepokojące wyniki przesiewowe badania swojego dziecka w okresie prenatalnym, oferując im – jak sama to określa – pełne współczucia wsparcie oparte na danych medycznych. Opieka ta jest świadczona bezpłatnie i zapewnia spersonalizowane wsparcie w przypadku skomplikowanych diagnoz.

Dr Pierucci zauważa, że często nawet samo podejrzenie niekorzystnej diagnozy poczętego dziecka, wiąże się z natychmiastowym zaleceniem przerwania ciąży przez lekarzy, co samo w sobie jest niezwykle traumatyczne dla rodziców.

Stosowaną w tych programach podstawową zasadą jest twierdzenie, że: pierwszą i podstawową diagnozą płodu w okresie prenatalnym jest fakt, że jest on dzieckiem! – wyjaśnia dr Pierucci.

W dzisiejszym trudnym klimacie dla ochrony nienarodzonych, pomimo tak wielu postępów w opiece nad dziećmi niepełnosprawnymi i skutecznych interwencji we wcześniejszym etapie ciąży, działania takie są pilniejsze niż kiedykolwiek.

Dr Pierucci przyznaje, że w obecnej sytuacji struktury medyczne, popierające aborcję, jak Amerykańskie Kolegium Położników i Ginekologów, zdają się odnosić zwycięstwo, uznając, że abortowanie tych bezbronnych dzieci jest opieką zdrowotną dla kobiet.

Rewolucja w drugą stronę nie jest łatwa do wygrania. Dr Pierucci podkreśla jednak, że każde życie jest z natury cenne. Dąży więc do takiego stanu, w którym każde dziecko, któremu pomaga, nie zazna nawet nanosekundy, w której nie wiedziałoby, że jest kochane.

Uwagi Human Life International Polska: Aborcja ze względów eugenicznych jest w Polsce uznana za nielegalną na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Obecny rząd jednak podważa tę decyzję i dopuszcza do łamania prawa w sytuacji, gdy badania prenatalne wykazują duże prawdopodobieństwo poważnej choroby u dziecka. Dotyczy to także dzieci z zespołem Downa. Nie są prowadzone, ani tym bardziej publikowane statystyki, ile dzieci z Trisomią 21 jest uśmiercanych w okresie prenatalnym. Pomoc dla rodziców, którzy otrzymują tak trudną diagnozę można w Polsce uzyskać bezpłatnie w placówkach pozarządowych typu hospicja perinatalne, gdzie funkcjonuje psychologiczne wsparcie, opieka lekarska, dogłębne wyjaśnianie zaistniałej sytuacji, możliwość otrzymania dobrej, fachowej opieki zarówno w czasie porodu, jak i później – zarówno wobec rodziców, jak i ich chorego dziecka. Niestety informacja o tym, gdzie tę pomoc można otrzymać, bardzo często jest pomijana w państwowej służbie zdrowia.

Źródło: Life News, wg art. Chucka Donovana, opracowanie własne – 23 lipca 2026