Friends HLILogoHLI Human Life International - Polska
Polski serwis pro-life

Ulotki do pobrania i rozpowszechniania TUTAJ

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) 2 listopada 2026 roku zorganizowała dziewięćdziesięciominutowy wirtualny webinar, aby uruchomić Ramy i Wskaźniki Pomiaru Opieki Aborcyjnej (MACFI). Te założenia stworzył Program Rozrodu Człowieka WHO, aby pomóc rządom i placówkom aborcyjnym mierzyć i monitorować to, co nazywają wysokiej jakości opieką aborcyjną. 

Przez dziewięćdziesiąt minut trwała wirtualna debata w ramach WHO, jak skutecznie upowszechnić aborcję w wymiarze globalnym. Żadnej poważnej dyskusji na temat ubogiej kobiety krwawiącej w wiosce bez prądu. Żadnego niepokoju o przestraszoną nastolatkę z powikłaniami, która znajduje się wiele kilometrów od najbliższego szpitala. Zamiast tego mówiono o wskaźnikach, strategiach wdrażania, systemach raportowania i rozszerzonym dostępie. I o tym, jak najlepiej zwiększyć dostęp do oferowanego produktu, czyli aborcji. Nikt w tym wirtualnym świecie w ogóle nie zauważył, że debata dotyczy tylko tego, jak najskuteczniej zabijać dzieci w okresie prenatalnym.

Jaką opiekę otrzymała Tonya Reaves, która zmarła w 2012 roku po aborcji w drugim trymestrze ciąży w chicagowskiej placówce Planned Parenthood?

Proponowane zasady to 93 ustandaryzowane wskaźniki. Są to 93 sposoby pomiaru postępu, identyfikacji niedociągnięć, ustalania priorytetów i określania obszarów, w których rządy muszą zrobić więcej.

Co według nich stanowi ten postęp? Rozszerzenie dostępu do aborcji!

Prelegenci z Pakistanu i Ghany opisywali swoje plany omawiające ulepszenia w międzynarodowej sieci dystrybucji środków aborcyjnych. Przedstawiciele Pakistanu określili swój kraj jako żyzny i dojrzały grunt do wdrożenia tych zasad. Omawiali anonimowe raportowanie, określanie priorytetowych wytycznych i ostateczne włączenie swoich ustaleń do krajowego systemu informacji zdrowotnej.

Byli niezwykle entuzjastyczni. Przedstawiciele Gany dyskutowali o nierównościach regionalnych oraz zastępowaniu starszych chirurgicznych technik aborcyjnych ręcznym odsysaniem próżniowym lub aborcją farmakologiczną.

Prelegenci zalecali ustalenie punktów odniesienia, wyznaczenie celów i mierzenie postępów. Ale zupełnie pomijali, co dzieje się z kobietą mieszkającą na prowincji w Afryce, gdzie czysta woda pitna wciąż jest luksusem. Co się dzieje, gdy zażyje pigułki poronne, doświadczy krwotoku i dopiero wówczas okaże się, że najbliższy lekarz jest oddalony o dwa dni drogi?

W takiej sytuacji nie ma numeru alarmowego 912. Może w ogóle nie być telefonu, karetki pogotowia, przejezdnej drogi, a na pewno nie ma na miejscu szpitala z oczekującym oddziałem ratunkowym. Kto jej pomoże? Tych pytań i wielu kolejnych w ogóle nie stawiano, ani nie poruszano podczas tej debaty firmowanej przez WHO.

Te kobiety nie zasługiwały na uwagę, jaką prelegenci poświęcili raportowaniu wymagań i harmonogramów wdrażania aborcji.

Żeby było jasne, nawet jeśli przyjmiemy za dobrą monetę ich twierdzenie, że aborcja farmakologiczna (pigułka aborcyjna) ma udokumentowaną historię bezpieczeństwa medycznego, niezaprzeczalnym faktem jest, że pojawiają się poważne powikłania. 1 na 19 kobiet, które zażywają te środki, wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. W sytuacji, gdy niedostępny jest przyjazd pogotowia ratunkowego i szybkie dotarcie do szpitala, każde powikłanie może mieć katastrofalne skutki, włącznie ze zgonem kobiety.

Te scenariusze powinny zdominować każdą dyskusję. Zamiast tego usłyszeliśmy debatę o usprawnieniu systemu dystrybucji pigułek aborcyjnych. Nic dziwnego, gdyż głównym prelegentem był przedstawiciel IPAS (International Pregnancy Advocacy Services –Międzynarodowe Usługi Wspierania Ciąży).

To międzynarodowy ruch aborcyjny. IPAS brał udział w opracowaniu omawianych założeń planu działania WHO, a w tej sytuacji jego zaangażowanie nie powinno nikogo dziwić. Założona w 1973 roku organizacja IPAS to promotor przenośnego urządzenia do odsysania, które działa bez podłączenia do prądu w rękach niewykwalifikowanych lekarzy. To właśnie promowała ONZ, aby poszerzyć działalność WHO w krajach o ograniczonej infrastrukturze medycznej lub jej całkowitym braku.

Obecnie aborcja farmakologiczna stanowi kolejny sposób na rozszerzenie dostępu do przerywania ciąży poza tradycyjnymi placówkami klinicznymi. Wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) obejmują wskaźniki dotyczące pigułki aborcyjnej, protokoły samodzielnego przeprowadzania aborcji, telemedycynę oraz dodatkowe kanały dystrybucji środków aborcyjnych.

Technologia się zmienia. Cel pozostaje ten sam: zwiększyć dostęp, monitorować wyniki, identyfikować przeszkody, a następnie dalej rozszerzać dostęp do aborcji. Powikłania u kobiet w ogóle nie są brane pod uwagę, bo zgodnie z ideologicznym założeniem legalna aborcja jest bezpieczna.

Jest też inne życie, którego projekty WHO w ogóle nie uwzględniają. Życie dziecka!

Ani razu w raporcie omawianym podczas tego webinarium WHO dziecko nie zostało potraktowane jak istota ludzka, której życie ma znaczenie. Zresztą nikt tego nie oczekiwał. W dyskusji przedstawiano aborcję jako usługę zdrowotną, uzasadnioną interwencję, mierzalny efekt działań w ochronie zdrowia.

Prelegenci zakończyli spotkanie wyrażając zadowolenie z zaproszenia do dołączenia do społeczności praktyków oraz deklarując chęć dalszej współpracy.

Wnioski nasuwają się same. Światowa Organizacja Zdrowia ma pełne prawo analizować stan zdrowia matek i dążyć do poprawy opieki medycznej w sytuacjach nagłych. Jednak priorytety uwidocznione podczas tej dyskusji pozostawiły bez odpowiedzi fundamentalne pytania – zarówno natury moralnej, jak i praktycznej.

O ile bezpieczniejszy stałby się poród, gdyby rządy poświęciły równie wiele uwagi opiece położniczej w nagłych przypadkach, niezawodnemu transportowi, odpowiedniemu odżywianiu w czasie ciąży, dostępowi do czystej wody i prawidłowo wyposażonym szpitalom posiadającym oddziały ginekologiczno-porodowe i dobrze wykwalifikowany personel medyczny?

Dlaczego zwiększanie dostępności pigułek aborcyjnych ma mieć pierwszeństwo przed zapewnieniem kobietom dostępu do ratującej życie pomocy medycznej?

Przez dziewięćdziesiąt minut prowadzono dyskusję na temat wskaźników i celów, jakby największym wyzwaniem, przed którym stoją bezbronne kobiety, był utrudniony dostęp do aborcji. Webinarium dobiegło końca. Eksperci podziękowali sobie nawzajem. Prace nd strategią zabijania dzieci w łonach matek mają być kontynuowane.

 

Źródło: Life News, wg. art. Raimundo Rojasa, dyrektora ds. kontaktów zewnętrznych National Right to Life Committee (NRLC), reprezentanta NGO w ONZ – opracowanie własne – 12 listopada 2026 r.

Wspomóż obronę życia

BLIK_LOGO_RGB