Postawmy znicze na grobach poczętych dzieci utraconych jako akt świadectwa o ich człowieczeństwie i godności

Uroczystość Wszystkich Świętych oraz Dzień Zaduszny to czas poświęcony pamięci i modlitwie za tych, którzy odeszli. Odwiedzamy cmentarze rozświetlone blaskiem zapalonych zniczy i wspominamy.

To także czas refleksji na naszym własnym życiem i koniecznością odejścia. Naszą pamięć zwracamy także ku tym dzieciom utraconym, które odeszły niekochane, odrzucone, niechciane. Także tym wielomilionowym tłumom poczętych dzieci, które uśmiercono przed urodzeniem.

Na wielu cmentarzach w Polsce znajdują się symboliczne groby tych utraconych dzieci. Postawmy im znicze – świece pamięci! One tego bardzo potrzebują, aby nie zniknąć w głębi dziejów. My także tego bardzo potrzebujemy!

Te nienarodzone dzieci zmarły całkowicie niewinne. Wierzymy, że znalazły bezpieczne miejsce w Domu Miłosiernego, Kochającego Ojca. One nas słuchają i wstawiają się za nami:

• Prośmy więc za matki i ojców, którzy je odrzucili.

• Prośmy za polityków, aby stanęli po stronie poczętego życia.

• Prośmy za nas samych, aby wystarczyło nam wytrwałości i sił w pomaganiu matkom w najtrudniejszych sytuacjach i ochranianiu dzieci w ich lonach.

• Prośmy za Polskę, aby obroniła życie!

Pochówek, nadanie imienia, postawiony znicz to także wyraz świadectwa, że pochylamy się nad zmarłym człowiekiem, którego życie zasługuje na szacunek niezależnie od etapu rozwoju, stanu zdrowia czy sytuacji społecznej. Pamięć o dziecku, o jego podmiotowości i żal z powodu jego śmierci kształtują społeczną świadomość o wartości życia przed narodzeniem.

Pamięć o dziecku utraconym jest uznaniem jego podmiotowości i człowieczeństwa. 

Źródło: Opracowanie własne – 21 października 2026 r.