Droga do Domu Ojca Wacława Schulty (27 III 1933 - 28 XII 2021)

4 lata temu odprowadzaliśmy z tego miejsca naszego Tatę.
A przecież jeszcze rok wcześniej stały tu dwa klęczniki, przy których nasi Rodzice odnawiali swoją miłość.
Dziś stoi tu druga trumna, a w niej ciało naszej Mamy. Oddajemy je ziemi, lecz duszę wyprawiamy na przyjęcie urodzinowego naszego Taty.
Bo dziś są jego urodziny...

Ustały, Mamo, Twoje prace i trudy.
Czas się zatrzymał.
Czas na wieczność.
Wierzymy, że w miejscu chwały, Jeruzalem niebieskim, gdzie śmierci już nie ma, ani żałoby, ni krzyku, ni trudu.

Mama. Nasz rodzinny klejnot, piękny, wierny w miłości, oszlifowany cierpieniem diament. Lecz dziś zamiast w zdobnej szkatułce, zamknięty wiekiem trumny.
Taki moment na Twoje odejście wybrała Opatrzność - święty i błogosławiony czas, w którym przeżywamy Mękę i Śmierć Zbawiciela.
Już niebawem świt wielkanocnego poranka!
Jednak dziś, dziś ta nadzieja miesza się z bólem i łzami.
Dziś łzy i modlitwa są tu dziś na tych samych prawach.
Przecież i sam Pan zapłakał nad grobem swojego przyjaciela, Łazarza. Wzruszył się i zapłakał...
O, jak bardzo chcielibyśmy usłyszeć dziś tamto wołanie, ten głos i zobaczyć Cię znowu!
Bo przecież i Ciebie Pan miłował, Mamo. A miłość ta była wzajemna.

Mama, Babcia, Prababcia. Niewiasta Dzielna. Któż ją dziś znajdzie, krzątającą się od świtu do wieczora, szykującą obiad, porządkującą dom, pielęgnującą przydomowy ogródek. A wieczorem? We wtorkowe i piątkowe wieczory oboje szliście na próbę chóru.

Mamo, mamo!
Byłaś naszą pierwszą kołyską.
Piastunko naszych ciał i snów...
Z twoich piersi piliśmy słodkie mleko.
Z Twoich oczu - światło dnia, z ust - uśmiech.
Twój głos usypiał nas i budził.
Do Ciebie biegliśmy, byś opatrzyła rany, zaszyła dziury w spodniach.
W trudnych chwilach wspierałaś nas modlitwą.

Dziękujemy Ci za życie, za miłość Twoją, za wiarę, świadectwo życia, umiłowanie piękna śpiewu.

I za to, że dziś mamy siebie.

Doświadczona cierpieniem ostatnich dni na powrót stałaś się jak mała dziewczynka ze szkolnej fotografii, co wisi na ścianie Twojej sypialni.
Prosiłaś o cukierka, chciałaś do Mamy, do domu...
I otrzymasz go, żywimy wiarę, że już dziś. Dom, przez który nie przetoczy się już żadna wojna, na który nie spadną bomby, gdzie nie ma głodu i że spotkasz tam swoją Mamę i Tatę, Brata i Siostrę…

Dziękujemy księdzu Proboszczowi za Mszę świętą, i za to, że na ten moment otworzył nam dziś drzwi tej świątyni.
Pragnęliśmy tego, bo przecież Oliwska Katedra od zawsze była drugim domem naszych Rodziców.
Domem modlitwy i pracy.
Przez ponad pół wieku z wysokości katedralnego chóru płynął Twój śpiewny głos.
A płynąc w dół, ku ołtarzowi, sławił wielkość Boga, radował serca, wygładzał szorstki kamień...
Wierzymy, że po życiu ofiarnym i cierpieniach tylko Bogu wiadomych, Aniołowie przyjmą Cię do swojego chóru.
Bo stamtąd lepiej widać Pana Boga i Jego Chwałę.

Żadne słowa nie wypełnią ciszy i pustki, jaka pozostała po Tobie.
Może tylko modlitwa.
Ustały Mamo, Twoje prace i trudy.
Teraz czas na nas.

Pozdrawiają Cię Twoje dzieci, wnuki i prawnuki. Krewni, przyjaciele domu. sąsiedzi, znajomi...
Wszyscy, których kochałaś, i którzy kochali Ciebie.
Do zobaczenia, Mamo.

Serdecznie podziękowania Panu Organiście, Panu Dyrygentowi i całemu Chórowi Archikatedry.