Wanda Półtawska damą Orderu Orła Białego

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Wanda Półtawska – dr nauk medycznych (specjalista psychiatra), wielka obrończyni życia, bliska współpracownica Karola Wojtyły, była więźniarka obozu koncentracyjnego Ravensbrück – została uhonorowana Orderem Orła Białego "w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne osiągnięcia w pracy publicznej i państwowej". Najwyższe polskie odznaczenie zostało jej wręczone przez Prezydenta RP na Zamku Królewskim w Warszawie z okazji Narodowego Święta 3 Maja.
 
Order Orła Białego - jak podkreślił prezydent Andrzej Duda - został przyznany Wandzie Półtawskiej "za działalność niezłomną przez tak wiele lat, przez dziesięciolecia, od czasów młodości - służby harcerskiej, konspiracji". Zwracając się do prof. Półtawskiej, prezydent powiedział, że "osoba taka jak Pani, o takiej moralności i tak wielkiej etyce, i twardych zasadach, mogła nie wstawać przed Prezydentem Rzeczypospolitej", by otrzymać odznaczenie.
 
Prezydent wyraził uznanie dla odznaczonej za to, że przetrwała cierpienie w obozie koncentracyjnym, a potem dawała świadectwo wiary, wartości, rodziny, życia ludzkiego, zwłaszcza dzieci, dzieci nienarodzonych", które było "świadectwem bez obawy i zawsze cichej służby" jako lekarz, doradca rodzinny, jako ten, kto pomagał ludziom bardzo często w najtrudniejszych chwilach.
 
Wanda Półtawska urodziła się w 1921 roku w Lublinie. W lutym 1941 r. została aresztowana przez gestapo za działalność konspiracyjną. Początkowo więziona na Zamku Lubelskim pełniącym funkcję niemieckiego więzienia. Następnie przewieziona do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, a w marcu 1945 r. do Neustadt-Gleve, gdzie przebywała do końca wojny.
 
Po wojnie skończyła studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, w 1947 roku wyszła za mąż za Andrzeja Półtawskiego (filozof, etyk - prof. dr hab.). Była adiunktem w Klinice Psychiatrii krakowskiej Akademii Medycznej, gdzie pracowała pod kierunkiem prof. Antoniego Kępińskiego. Prowadziła badania tzw. dzieci oświęcimskich – ludzi, którzy jako dzieci trafili do obozów koncentracyjnych.
 
Od 1969 roku zajmowała się poradnictwem małżeńskim i rodzinnym. Przez 42 lata (1955-97) wykładała medycynę pastoralną na Wydziale Teologicznym, a potem w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W latach 1981-1984 prowadziła te wykłady w Instytucie Jana Pawła II przy Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.
 
W 1967 roku zorganizowała Instytut Teologii Rodziny przy Wydziale Teologicznym i kierowała nim przez 33 lata, szkoląc młode małżeństwa i narzeczonych oraz księży. W 1994 roku została członkiem Papieskiej Akademii Życia. Po stworzeniu Papieskiej Rady Rodziny w 1983 r. została również razem z mężem jej członkiem. Współpracuje z Papieską Radą dla Pracowników Służby Zdrowia.
 
W 1981 roku została odznaczona medalem "Pro Ecclesia et Pontifice", w 1999 r. m.in. Komandorią papieskiego Orderu św. Grzegorza. Otrzymała w 1987 roku honorowy doktorat Notre Dame Pontifical Catechetical Institute w Arlington, Virginia, a w 2008 r. doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
 
Jest autorką wielu książek, m.in. "I boję się snów" (wspomnienia z obozu w Ravensbrück), "Stare rachunki", "Przygotowanie do małżeństwa", "Z prądem i pod prąd", "Przed nami miłość" "By rodzina była Bogiem silna" i bestselleru "Beskidzkie rekolekcje".
 
[Na podstawie serwisu informacyjnego eKAI (ed) - 03.05.2016 r.]
 
Zdjęcie: Wikipedia (Mariusz Kubik, praca własna) - CC BY 3.0
Czy chcesz otrzymywać informację internetową na temat obrony życia w kraju i na świecie na swojego osobistego e-maila?
Zapisz się!

Twój adres e-mailowy jest u nas bezpieczny, nikomu go nie udostępniamy, ani go nie publikujemy.