Nawracające niepowodzenia implantacji zarodków in vitro – przyczyny

W procedurach sztucznego zapłodnienia ogromna większość zarodków traci życie.

Aberracje chromosomowe, uszkodzenie DNA komórek rozrodczych (głównie plemników), nieodpowiednie warunki hodowli zarodków, nieprawidłowy rozwój zarodków wyselekcjonowanych do transferu – naukowcy ułożyli listę czynników, które odgrywają znaczącą rolę w zespole przyczyn składających się na niepowodzenie implantacji.

Wyniki najnowszych badań wykazały, że dotychczasowa preimplantacyjna diagnostyka genetyczna (PGD) nie ma zbyt dużego wpływu na wzrost prawdopodobieństwa implantacji zarodka oraz urodzenia żywego, zdrowego dziecka.

Genetycy zaangażowani w medycynę sztucznego rozrodu proponują dokładniejszą selekcję komórek rozrodczych oraz zarodków poczętych in vitro, np. analizę polimorfizmów (różnic) pojedynczego nukleotydu (SNP). Niektóre zmiany w sekwencji ludzkiego DNA mogą bowiem wywoływać pewne wady lub choroby, zmieniać odpowiedź organizmu na patogeny, leki i substancje chemiczne.

Opracowano także zupełnie nowatorskie sposoby oceny i selekcji zarodka tak, aby do implantacji wybrać tylko te „o największym potencjale implantacji”. Do takich metod należą m.in. poklatkowa rejestracja procesów embriogenezy (rozwoju zarodka) oraz metabolomika, czyli badanie zestawu wszystkich metabolitów obecnych w organizmie lub komórce.  

Zarodki, które mają “mniejszy potencjał implantacji”, kończą swoje życie w laboratoryjnym zlewie.

[Tłumaczenie i opracowanie własne HLI-Polska na podstawie abstraktu artykułu źródłowego]

Materiał źródłowy:

M.Das, H.E.G.Holzer, „Recurrent implantation failure: gamete and embryo factors”, w: “Fertility and Sterility”, Vol. 97, Issue 5, pages 1021-1027, May 2012

Zdjęcie: Wikipedia/ MgCastellano - DP